Казку Андэрсана» Прынцэса на гарошыне " ведаюць усе. Жылі-былі кароль з каралевай. І быў у іх адзіны сын, які задумаў ажаніцца. Прынц аб'ехаў увесь свет, ды так і не знайшоў сабе нявесты. Прынцэс, вядома, ён бачыў шмат, але як даведацца, якая з іх сапраўдная? І ён вярнуўся дадому ні з чым і загарэўся. І раптам аднойчы ўвечары (а на двары ліў дождж, зіхацела маланка), у вароты палаца пастукалі. Каля брамы стаяла прынцэса, якая прасіла ўпусціць яе. Каб праверыць, ці сапраўды яна сапраўдная прынцэса (а ўсе прынцэсы, як вядома, жудасныя нежанкі), каралева паклала на голыя дошкі гарошыну, а потым накрыла гарошыну дваццаццю цюфякамі, ды яшчэ дваццаццю пярынамі з гагачьего пуху. У гэтую ложак і паклалі прынцэсу. Раніцай, калі госця паскардзілася, што ёй спалася, як на каменнях, і таму ўсё цела ў яе ў сіняках, кароль з каралевай зразумелі, што яна і напраўду сапраўдная прынцэса. А прынц закахаўся ў яе…